Kardal Dağları'nın hırçın eteklerinde, gümüşi bir sis tabakasının örttüğü ormanda üç gölge, geceyi bir bıçak gibi yararak ilerliyordu. Dolunay, ağaç dallarının arasından sızıp pusun içinde tekinsiz parıltılar yaratırken, ciğerlerini yakan o kesik soluklardan başka bir ses duyulmuyordu. Sık sık başlarını arkaya çeviriyor, karanlığın içinden kendilerine doğru yaklaşan ölümün ayak seslerini dinliyorlardı. Takipçileriyle aralarındaki mesafe, her adımda biraz daha eriyordu.
İçlerinden biri aniden durdu. Gövdesi öne doğru büküldü, elleri dizlerine kapandı. Genzinden gelen hırıltılı bir sesle, "Daha fazla gidemem," diyebildi. Genç bedeni, peşlerindeki korkunun ağırlığına daha fazla dayanamıyordu.
Diğer ikisi de durmak zorunda kaldı. Oritial, bakışlarını bir an bile yoldan ayırmadan yanındaki askere döndü: “Kaç kişi olduğunu saydın mı?” Asker, nefes nefese, “On ya da on iki kişi gördüm komutanım,” diye cevap verdi. Sesi, yaklaşan tehlikenin soğukluğunu taşıyordu.
Üstlerindeki zırhların metali her adımda etlerine batıyor, silahlarının ağırlığı canlarını dişine takmış bu üç adamı yavaşlatıyordu. Yolun kıvrıldığı noktada, ağaçların heybetli gövdeleri arasından manastırın sivri çatısı bir kurtarıcı gibi belirdi. Önce dış surların bahçe kapısından içeri daldılar; ayak sesleri manastırın avlusunda yankılandı. Binanın ağır ahşap kapısına ulaştıklarında, yumrukları kapıyı parçalamak istercesine indi.
Bir rahip kapıyı araladığı an, içeriye süzülerek, dışarıdaki dünyanın soğuğu bir nebze olsun geride kaldı. Ancak Oritial içeri girmedi. Manastırın kapısında, ay ışığının altında bir anıt gibi dikildi. Diğerlerine dönüp, “Ben onları durduracağım. Güvenli bir yer bulun,” dedi.
“Komutan yaralısınız! Onları içeriye çekelim, burada savunalım!” diye itiraz etti içeridekilerden biri.
Oritial'ın gözleri, karanlığın içinden yaklaşan meşale ışıklarına kilitlendi. "Prensi korumak için ne gerekiyorsa yap," dedi ve ağır manastır kapılarını kendi üzerine, dışarıdaki ölüme kapattı. Ardından, belindeki iki kılıcı ağır bir kararlılıkla çekti. Çeliğin birbirine sürten sesi gecenin sessizliğini yırttı.
Manastırın bahçesinde, düşmanla arasında tek engel olarak pozisyonunu alırken dudaklarından o kadim yemin döküldü:
Ben ölümle dolaşan karanlığın nefesiyim…"
Manastırın Mahzeni
Çok geçmeden, karanlık orman peşlerindekileri manastırın bahçesine kusmaya başladı. Manastırın nemli, küf kokan mahzenine indiklerinde, taş duvarlar hala düzensiz ve hırıltılı nefes sesleriyle yankılanıyordu. Rahip, titreyen elleriyle tuttuğu fenerin ışığında, karşısındaki bu kan revan içindeki adamlara dehşetle bakıyordu. Sesindeki korku, boş mahzenin soğukluğunda titredi:
“Sizler kimsiniz? Neler oluyor? Peşinizdekiler de kim?”
Siyah zırhlı asker, bitap düşmüş yoldaşını mahzenin köşesindeki tozlu bir sandalyeye adeta bıraktı. Kendi bacağındaki derin yaradan sızan kan, kadim taş zeminde siyah bir iz bırakıyordu. Rahibin yüzüne yaklaştı, gözlerinde vahşi bir çaresizlik vardı: “Burada muhafız var mı? Tek bir kılıç, tek bir asker?”
Rahip, askerin üzerindeki kan lekeli siyah armaya bakarken kekeledi: “Burası bir manastır evladım… Tanrı'nın evinde çelikten başka her şey bulunur. Burada silah yok.”
Sandalyede oturan genç adam, başını güçlükle arkaya yasladı. Terden alnına yapışmış saçlarının altından, solgun ama asil bir çehre belirdi. Kelimeler dudaklarından kesik kesik, her biri birer itiraf gibi döküldü: “Ben Prens Seritial… Kral Trot'un oğlu. Yanımdakiler ise Hayalet Birliği'nin muhafızları. Bir pusuya düştük, eşkıyalar her yanımızı sardı.”
“Prensim… Yaralısınız!” Rahip dizlerinin üzerine çöktü, şaşkınlığı yerini bir panik dalgasına bırakmıştı. Tam o sırada, kalın taş duvarların bile bastıramadığı o korkunç ses mahzene sızdı. Dışarıda çelik, eti büyük bir iştahla kesiyordu. Metalin metale çarparken çıkardığı o tiz çığlık, geceyi parçalıyordu. Sadece kılıçların raksı değildi duyulan; dışarıda bir adam, bir hayalet, tek başına bir orduya karşı duruyordu. Merdivenlerde telaşlı ayak sesleri duyuldu, diğer rahipler de yukarıdaki kıyametten kaçarak aşağıya doluşmaya başladılar. Hepsinin yüzünde aynı uykulu mahmurluk ve onun üzerine binen saf korku vardı.
Son Nefes
Rahip, diğerlerine tıbbi malzeme getirmeleri için emirler yağdırırken; siyahlar içindeki asker, merdivenlerin başında çakılıp kalmıştı. Bacağındaki kanama her geçen saniye gücünü tüketiyordu ama asıl acıyı yüreğinde hissediyordu. Dışarıdaki o et ve kemik sesleri, komutanının tek başına can veriyor olabileceği düşüncesi onu kavuruyordu. Bir yanında ölmekte olan bir kardeşlik bağı, diğer yanında ise komutanının bir mühür gibi zihnine kazınan son emri vardı: İçeride kal ve Prensi koru.
Dışarıdan yükselen o son feryat, gecenin soğuğunda asılı kaldı ve yerini boğucu, ağır bir sessizliğe bıraktı. Merdivenlerin başında bekleyen asker, rahiplerin uzattığı sargı bezlerini ve merhemleri sert bir el hareketiyle reddetti. Gözleri yukarıdaki kapıya mühürlenmiş, kulağı ise dışarıdaki ölüm sessizliğindeydi. Çelik sesleri seyrelmiş, kavganın vahşi ritmi yavaşlamıştı. Bu, komutanın kazandığına dair bir işaretti; ancak seslerin bir anda, bıçakla kesilir gibi durması yüreğine tarif edilemez bir endişe düşürdü. Hiçbir zafer bu kadar sessiz gelmezdi.
Asker kılıcını çekti, bacağındaki sızıyı görmezden gelerek üst kata tırmandı. Koridorda, karanlığın en koyu olduğu köşeyi seçip savunma pozisyonu aldı. Zihninden kısa bir hesap geçti: Kalanlar çok fazla olamaz. Eğer komutan düştüyse bile, onları burada karşılayabilirim. Saniyeler asır gibi geçerken, manastırın ağır kapıları gıcırdayarak açıldı. Eşikte duran figür, geceyi değil, bizzat kanı kuşanmış gibiydi. Oritial, her iki elinde tuttuğu kılıçlardan süzülen kızıl damlalar eşliğinde orada dikiliyordu. Asker, komutanını gördüğü an kılıcını indirdi; yüzüne yorgun ama minnet dolu bir tebessüm yayıldı. Oritial ise bir heykel kadar hareketsizdi.
“Prens…” dedi Oritial, sesi bir kuyunun dibinden geliyormuş gibi derinden ve hırıltılıydı. “Güvende mi?”
“Rahipler onunla mahzende ilgileniyor komutanım, yaraları derin değil,” dedi asker, ona doğru birkaç adım atarak.
Oritial bakışlarını boşluğa dikti, sanki hala görmediği düşmanlarla savaşıyordu. “Güvenliğini sağla… Şehre ulak gönder, acil destek göndersinler,” diyebildi. Sesi yorgunluğun değil, tükenişin sınırındaydı. İleriye doğru bir adım atmaya yeltendiğinde, sağ dizinin bağı çözüldü. Bir kılıcını yere saplayıp destek almaya çalışırken gövdesi öne doğru büküldü. İşte o an, ay ışığı Oritial'ın sırtına saplanmış, derine işlemiş o oku aydınlattı.
Asker, yere çöken komutanını tutmak için fırladığında gözü açık kapıdan dışarıya, bahçeye kaydı. Gördüğü manzara bir savaş alanından ziyade bir mezbahayı andırıyordu. Kopmuş kollar, birbirinden ayrılmış uzuvlar ve gövdelerinden koparılmış kafalar… Bahçe, sanki bir ordunun değil, aç ve vahşi bir yırtıcının saldırısına uğramış gibiydi. Oritial orayı tek başına bir cehenneme çevirmişti.
“Yardıma gelin! Çabuk!” diye bağırdı asker, dehşet içinde rahiplere seslenirken.
Oritial, askerin omzuna tutunarak fısıldadı: “Oku… Oku çıkar.”
Asker, elini titreyerek okun sapına uzattı. Çeliğin etten ayrıldığı o an, Oritial'ın boğazından manastırın duvarlarını sarsan acı dolu bir inilti yükseldi. Acı, birliğin o sarsılmaz iradesini bile kırmış; komutan bilincini yitirerek askerin kollarına yığılmıştı.
Şafağın Kanlı Yüzü
Rahipler hızla gelip Oritial'ı içeriye taşıdılar. Onu uygun bir yere yatırıp, kanla ağırlaşmış siyah üniformasını sıyırdıklarında hepsi derin bir sessizliğe gömüldü. Vücudu, bir harita gibi kesik ve darbe izleriyle doluydu. Kırmızıya boyanmış beyaz taşların üzerinde, bir hayaletin aslında ne kadar çok kan kaybedebileceğine tanıklık ediyorlardı.
Asker, Baş Rahip ile karargaha gönderilecek ulak meselesini karara bağladı. Görevi üstlenen genç rahip, gece hala karanlığın tekinsiz pençesindeyken, elinde sönük bir fener ve heybesinde mühürlü bir umutla ormanın derinliklerine daldı. Asker ise mahzenin rutubetli havasından kurtulup Prens'in yanına döndü. Seritial'ın yaraları temizlenmiş, rahiplerin mahir elleriyle sargılanmıştı; ancak genç prensin gözlerindeki o donuk bakış hala yerindeydi.
Rahiplerin hazırladığı mütevazı sofraya oturduklarında, ufuk çizgisi kan kırmızısından griye dönmeye, gün yavaşça manastırın üzerine doğmaya başlamıştı. Soğuk salonda ekmeği bölüp suyu yudumlarken, ne ekmeğin tadı vardı ne de suyun serinliği... "Bu bitmek bilmeyen gece artık nihayete ermeli," diye iç geçirdi asker, yorgunluğun kemiklerine bir sızı gibi işlediğini hissederek.
Gecenin çöküntüsü hala omuzlarındayken Baş Rahip odaya girdi. Yüzündeki çizgiler derinleşmiş, bakışları kederle puslanmıştı. "Komutan," dedi sesi titreyerek, "Durumu pek iç açıcı değil. Yaraları çok derin, vücudu çeliğe karşı durmuş ama canı şimdi pamuk ipliğine bağlı."
Prens bu haberi duyduğunda göğsüne ağır bir taş oturmuş gibi derin bir nefes verdi. Yerinden kalktı, sanki odadaki hava aniden tükenmişçesine, titreyen adımlarla pencereye yöneldi. Güneşin ilk ışıkları avluya düştüğünde, karanlığın sakladığı o korkunç gerçekler acı bir çıplaklıkla ortaya çıktı. Manastırın avlusu artık kutsal bir ibadethane değil, kanla sulanmış bir mezbahaydı. Gri taş döşemelerin üzeri pıhtılaşmış, siyahımsı bir kızıllığa bürünmüş kanla kaplanmıştı. Rahipler, yüzlerinde derin bir tiksinti ve saklayamadıkları bir korkuyla, etrafa saçılmış beden parçalarını ve kime ait olduğu belirsiz uzuvları toplamaya çalışıyordu.
Seritial gördüğü bu dehşet karşısında taş kesildi. Zihni, bu yıkımı tek bir adamın, tek bir geceye nasıl sığdırdığını algılamakta zorlanıyordu. Tek bir kılıç, bu kadar çok canı nasıl böyle fütursuzca biçebilirdi? Dizlerinin bağı çözülmüşçesine masaya döndü, sandalyesine yığıldı. Gördüğü o kıyamet manzarasını hazmetmeye çalışırken boğazındaki düğümü geçirebilmek için sertçe yutkundu. Hayatında ilk kez, birini yaşatmanın bedelinin ne kadar çok ölüm olduğunu bu kadar yakından görüyordu.
Kara Sancaklar
Uzaklardan, sabahın puslu sessizliğini yırtan ritmik bir uğultu yükselmeye başladı. Nal sesleri, toprağı döven bir davul gibi manastıra yaklaşıyordu. Seritial, "Destek gelmiş olmalı," diye mırıldanarak pencereye yöneldi. Gözlerini yola diktiğinde; üzerinde Arlayn'ın kara sancaklarının dalgalandığı, simsiyah zırhlar içindeki atlıların dört nala manastıra doğru aktığını gördü. Hayalet Birliği, kaybettikleri parçalarını geri almak için geliyordu.
Prens hızla aşağı kata indi. Manastırın ağır dış kapısına ulaştığında, atlılar çoktan avluya doluşmuştu. Her bir asker, kusursuz bir disiplinle atından iniyor, kılıçlarını çekerek çevre emniyetini alıyordu. Tozun ve dumanın arasından görkemli bir atın üzerinde Kral Trot belirdi. Kral, atından ağır bir vakarla indi; bakışları önce avludaki ceset yığınlarında, sonra ise sağ salim karşısında duran oğlunda durdu.
“Neler oldu?” diye sordu Trot, sesi bir fırtına öncesi sessizliği gibi sakindi.
“Eşkıyaların izini sürerken pusuya düştük kralım,” dedi Seritial, hala yaşadığı şoku gizlemeye çalışarak. “Bir anda her yanımızı sardılar. Birkaçını yere serdik ama sayıları çok fazlaydı. Geri çekilip buraya sığınmaktan başka çaremiz kalmadı.”
Kral, yerdeki pıhtılaşmış kan nehirlerine ve etrafa saçılmış uzuvlara tiksintiyle karışık bir hayranlıkla baktı. “Peki ya bu kan izleri?”
“Bizi buraya kadar takip ettiler,” dedi Prens, sesi titreyerek. “Bunlar... onlardan geriye kalanlar.”
Kral Trot başını kaldırıp manastırın kapısında bir heykel gibi nöbet tutan yaralı askeri gördü. Ardından tekrar oğluna döndü: “Oritial nerede?”
“İçeride kralım,” diye cevap verdi prens, bakışlarını yere indirerek. “Baygın durumda. Ölümün eşiğinde...”
Kral, hiçbir şey söylemeden içeriye yöneldi. Merdivenlerin başında bekleyen asker, bir saygı nişanesi olarak başını eğip komutanın yattığı odayı gösterdi. Trot odaya girdiğinde, yatakta bir ölü kadar hareketsiz yatan Oritial'ı gördü. Kanla ağırlaşmış bandajlara ve komutanın solgun çehresine bakarken başında bekleyen rahibe döndü: “Durumu nedir?”
“Yaralarını sardık kralım ama çelik çok derine işlemiş,” dedi rahip, ümitsiz bir sesle. “Çok fazla kan kaybetti. Bu kadar yaradan sonra uyanması ancak bir mucize olur.”
Kral Trot, yatağın kenarına ilişti ve kadim dostunun üzerine doğru hafifçe eğildi. Yüzünde, sadece en yakınlarının görebileceği minnet dolu bir tebessüm belirdi. Elini Oritial'ın omuzuna koydu. “O, ölüme boyun eğmez rahip,” diye fısıldadı. “Seni eve götürelim sevgili dostum. Sana çok iyi bakılacak.”
Tierra'ya Dönüş
Kral, dışarıdaki hekimlere gürleyerek talimat verdi: “Derhal buraya gelin! Komutanın yaralarına yeniden bakın. Onu sağ salim kaleye ulaştıracaksınız!” Hekimler büyük bir telaşla odaya doluşurken, Kral Trot atına doğru ağır adımlarla yürüdü. Yanında hazır bekleyen birliğine döndü: “Komutanın etrafında aşılmaz bir çember oluşturun. Güvenliğini canınız pahasına sağlayın. Biz prensle saraya geçiyoruz. Her nefes alışından beni haberdar edin!”
Kral ve Prens atlarına mahmuz vurduğunda, arkalarında büyük bir toz bulutu bıraktılar. Avluda sadece Hayalet Birliği'nin sessiz nöbetçileri ve hekimler kalmıştı. Müdahaleler tamamlandıktan sonra Oritial, dikkatle hazırlanan arabaya taşındı. Birliğin liderinin emri, sabahın soğuk havasında bir yemin gibi yankılandı:
Öğleden sonra gökyüzü, kurşun rengi bulutların ağır yükü altında eziliyordu. Tierra Kalesi'nin gözcüleri, ufukta beliren ve ağır adımlarla ilerleyen o kara kafileyi gördüğünde, kalenin devasa siyah kapıları bir devin çenesi gibi gıcırdayarak iki yana açıldı. Simsiyah zırhlar içindeki süvariler, sessiz bir yas ayini yapar gibi kalenin taş avlusuna giriş yaptılar. Kafile merkezindeki o derme çatma yük arabası, revir binasının önünde durduğunda, Baş Hekim Merindo kapıdan fırladı.
Doğruca arabanın arkasına yönelen Merindo, koca krallığın efsanevi komutanının bir pazar arabasında, samanların üzerinde yattığını görünce öfkeden çılgına döndü. Etraftaki askerlere gürleyen sesi, revirin taş duvarlarında yankılandı: “Onu atın kuyruğuna bağlayıp yerlerde sürükleyerek getirseydiniz bari! Komutanınıza verdiğiniz değer bu kadar mı?”
Birlik askerlerinden biri, sesindeki yorgunluğu bastırmaya çalışarak sükunetle cevap verdi: “Manastırdaki tek araç buydu Merindo. Şehirden tam donanımlı bir araba bekleyecek vaktimiz yoktu, komutanın canı her geçen saniye avuçlarımızdan kayıyordu.”
Merindo, öfkesini dişlerinin arasına hapsedip sedyeyi getiren yardımcılarına döndü: “Hemen sedyeyi kavrayın! İçeriye taşıyoruz. Dikkatli olun, sanki kendi canınızı taşıyormuşsunuz gibi!”
Askerler sedyenin kenarlarına asılıp Oritial'ı içeriye, revirin keskin ilaç kokulu serinliğine taşıdılar. Onu boş bir yatağa yatırdıklarında Merindo ve diğer hekimler, bir savaş düzeni hızıyla müdahaleye başladılar. Oritial'ın kanla bütünleşmiş siyah üniforması kesilerek çıkarıldı. Yaralar, kadim otlardan damıtılmış keskin solüsyonlarla yeniden temizlendi; üzerine sızıyı dindiren koyu kıvamlı merhemler sürüldü. Sonunda onu, gün ışığının soluk bir sızıntı gibi girdiği cam kenarındaki bir yatağa yatırıp derin, belki de geri dönüşü olmayan bir uykunun kucağına bıraktılar.
Merindo, alnındaki teri silerek revirden dışarı çıktığında, diğer birlik komutanları bir duvar gibi önünde dikiliyordu. Daver, sesindeki titremeyi saklayamayarak sordu: “Durumu nasıl Merindo? Bize gerçeği söyle.”
Merindo, sıkıntıyla derin bir nefes verdi, gözleri avlunun karanlık taşlarına kaydı. “Sırtındaki ok yarası çok hırpalayıcı. Bacaklarında ve kollarında ise sayısız kesik var. Manastırda sadece kanı durdurmuşlar, asıl hasar içeride. Teninin o soluk beyazlığına bakılırsa, ruhu bedenini terk etmek için çoktan kapıya dayanmış. Eğer yarın sabah güneşini görecek kadar direnirse, ölüme bir kez daha galip gelmiş demektir.”
Komutanlardan Gariden, bu karamsar sözlerin üzerine elini Daver'ın omuzuna vurdu ve gür bir sesle araya girdi: “Ben o adamın defalarca ölümün boğazından geri döndüğünü gördüm Merindo! Hiçbir ok, hiçbir kılıç onu ait olduğu o karanlıktan koparamaz. Göreceksiniz, tekrar ayağa kalkacak ve hepimizi yine peşinden sürükleyecek!”
Gariden'ın sözleri havada bir umut kıvılcımı çaksa da, her biri sessizce avluya, işlerinin başına döndü. Artık Tierra'da hayat durmuştu; yapılacak tek şey, zamanın o acımasız çarkının dönmesini ve komutanın uyanmasını beklemekti…
